Pages Navigation Menu

توانمندسازی

شار در سال ۱۹۸۹ و توماس اسلیتر در سال ۱۹۹۹ از توانمندسازی، تعریف زیر را ارائه کردند:

توانمندسازی به مثابه فرایند چند وجهی، جذب سرمایه ای برای دستیابی به نیروی جمعی (سینرژی یا هم افزایی) و جبران قدرت و بهبود مهارت­ها (اعم از فنی، اجرایی، مدیریتی) و ظرفیت­های برنامه­ریزی و تحلیل بازتاب توانایی های مردم محلی قلمداد می­گردد (شرکت مهندسین مشاور وزنا، ۱۳۸۴). توانمندسازی فرایندی است که طی آن افراد برای غلبه بر موانع پیشرفت، فعالیت­هایی انجام می­دهند که باعث تسلط آنها در تعیین سرنوشت خود می­شود (کتابی و همکاران، ۱۳۸۲).

به طور کلی نظریه توانمند سازی بر دو پیش فرض به شرح ذیل استوار است:

۱- ارتقاء توان افراد برای اتکا به خود که موجب افزایش قدرت آنها خواهد شد.

۲- قدرت، نشانه برتری فردی بر فرد دیگر نیست، بلکه کنترل منابع مادی و غیر مادی می­تواند به توزیع عادلانه­ تر و برابری کمک کند (شرکت مهندسین مشاور وزنا، ۱۳۸۷).

منابع:

کتابی، محمود، بهجت یزدخوانی و زهرا فرخی راستایی (۱۳۸۲)، توانمندسازی زنان برای مشارکت در توسعه، فصلنامه مرکز مطالعه و پژوهش­هی زنان، پژوهش زنان، شماره ۷، تهران، صص ۲-۲۳

شرکت مهندسین مشاور وزنا (۱۳۸۷)، طرح ارزیابی و توسعه ظرفیت­ های اجتماعی و اقتصادی روستاهای مناطق مرزی، مرحله سوم، مفاهیم و نظریات پایه، وزارت جهاد کشاورزی، دفتر برنامه ریزی توسعه روستایی، تهران

دیدگاهی ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>